Η Τροχιά της Αγάπης

Η Τροχιά της Αγάπης. Σήμερα, Αγίου Βαλεντίνου, αν δεν συμπεριλαμβάνεσαι σε αυτούς που πλέουν σε ερωτικά πελάγη ευτυχίας, αν είσαι χρόνια με τον ή την σύντροφο σου, μπορεί στο μυαλό σου να  έρχονται σκέψεις γύρω από τις επετείους σας, την αρχή της σχέσης σας, τι έχετε περάσει μαζί, πως έχετε αλλάξει στο διάβα του χρόνου, ίσως να σκέφτεσαι τη βραδινή σας ρουτίνα, τον πρωινό σας εκνευρισμό και μπορεί να αναρωτηθείς αν νιώθεις τελικά ικανοποίηση μέσα στη σχέση. Αλήθεια… Πώς αλλάζει η ικανοποίηση που νιώθουμε από την σχέση μας κατά την διάρκεια της ζωής μας;

Στις μακροχρόνιες σχέσεις, η ρομαντική μας ευτυχία περνά από κανονικά σκαμπανεβάσματα καθώς μεγαλώνουμε. Μελετητές έχουν προσπαθήσει να χαρτογραφήσουν την ικανοποίηση που παίρνουμε  από την συντροφική μας σχέση και κατέληξαν σε κάποια συμπεράσματα για τους παράγοντες που τελικά την επηρεάζουν.

Το πόσο χρονών είμαστε και η διάρκεια της σχέσης, δείχνει να είναι δύο πολύ σημαντικοί παράγοντες διαμόρφωσης των επιπέδων ικανοποίησης που νιώθουμε, με την ηλικία να αναδεικνύεται σημαντικότερη της διάρκειας. Ένα ακόμα ενδιαφέρον συμπέρασμα που έχει προκύψει από συγκεκριμένες μελέτες, είναι ότι η ικανοποίηση από τις συντροφικές μας σχέσεις, επηρεάζεται περισσότερο από τις περιστάσεις της ζωής μας, ή τις «φάσεις» που περνάμε σε προσωπικό επίπεδο και λιγότερο από το ταίρι μας.

Τα πρώτα χρόνια μιας σχέσης, η επιθυμία – προσδοκία μας για έναν ιδανικό σύντροφο που θα καλύπτει όλες τις ανάγκες μας έρχεται αντιμέτωπη με την πραγματικότητα ότι ένα άτομο δεν μπορεί να είναι το ΠΑΝ για εμάς. Οπότε δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο ΕΡΩΤΑΣ δεν μπορεί να διατηρηθεί για πάντα. Αξιοσημείωτο είναι, ότι τα ευρήματά των μελετών συμπίπτουν σχεδόν τέλεια με την έννοια της «επταετούς φαγούρας». Με βάση την έρευνα οι άνθρωποι είναι πιο πιθανό να χωρίσουν γύρω στα επτά χρόνια γάμου (αφού τα περισσότερα ζευγάρια παντρεύονται λίγα χρόνια μετά τη γνωριμία τους). Τα ζευγάρια που ξεπερνούν αυτό το σημείο (δηλαδή τα δέκα χρόνια) μπορεί να καταλήξουν με μια αίσθηση δύναμης και ανθεκτικότητας, μια αίσθηση ότι είμαστε μαζί, κάτι που θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί η ικανοποίηση αρχίζει ανακάμπτει μετά την δεκαετία. Τα τρέχοντα ευρήματα δείχνουν ότι οι γονείς τείνουν να είναι λιγότερο ικανοποιημένοι με τις σχέσεις τους σε σύγκριση με τους συντρόφους χωρίς παιδιά. Άλλη μια διαπίστωση είναι ότι η ικανοποίηση από τη σχέση τείνει να μειώνεται καθώς τα άτομα οδεύουν προς την ηλικία των 40 ετών. Η κρίση της μέσης ηλικίας είναι ένα πραγματικό φαινόμενο, με τα επίπεδα ευτυχίας μας να πέφτουν περίπου αυτή την περίοδο, κάτι που φαίνεται να επηρεάζει και τις συντροφικές μας σχέσεις. Στη μέση ηλικία, μπορεί να εργαζόμαστε πολλές ώρες ενώ προσπαθούμε ταυτόχρονα να μεγαλώσουμε παιδιά και να φροντίζουμε τους ηλικιωμένους γονείς μας. Αν δεν έχουμε πετύχει αυτό που ελπίζαμε στη ζωή μας ή στις σχέσεις μας, μπορεί να νιώθουμε απογοητευμένοι. Σε αυτή τη φάση είναι πολύ σύνηθες να προβάλουμε τις προσωπικές μας δυσκολίες στον ή στην σύντροφό μας και η σχέση να περνάει περίοδο κρίσης. Σε αυτή τη φάση μπορεί να χωρίσουμε και να ξεκινήσουμε μια νέα, πιο ευτυχισμένη σχέση – ή μπορεί να κάνουμε ειρήνη με το ταίρι μας, συνειδητοποιώντας ότι δεν υπάρχουν άπειρες επιλογές εκεί έξω. Όταν τα παιδιά φεύγουν για σπουδές, είναι επίσης μια περίοδος που γίνεται, μια ασυνείδητη συχνά, επαναξιολόγηση της σχέσης. Το ζευγάρι έχει ήδη διανύσει μια μεγάλης διάρκειας κοινή πορεία, που εμπεριέχει συνήθως μεγάλες μεταβάσεις. Από φυσικές και άλλες απώλειες μέχρι ευχάριστες αλλαγές, επηρεάζουν τον τρόπο που βιώνουμε τον εαυτό μας, τους ανθρώπους γύρω μας και το μέλλον σε προσωπικό επίπεδο. Η σχέση μας, ως ένας ζωντανός οργανισμός επηρεάζεται από όλα όσα συμβαίνουν μέσα μας αλλά και στο περιβάλλον μας. Το ζευγάρι αυτή την περίοδο μπορεί να επανασυνδεθεί στην «άδεια φωλιά» του, ή να αποφασίσει να ακολουθήσει ξεχωριστούς δρόμους. Η μελέτες ωστόσο δείχνουν ότι περνώντας αυτό το σκόπελο σιγά – σιγά η ικανοποίηση από την συντροφική σχέση, ακολουθεί μια σταθερά ανοδική πορεία, ως την συνταξιοδότηση.   Όσο μεγαλώνουμε, τόσο πιο σταθεροί συναισθηματικά τείνουμε να είμαστε. Είναι γεγονός πως η ικανοποίηση δεν είναι η μόνη πτυχή μιας σχέσης που κρατά δυο ανθρώπους ενωμένους. Παρόλο που μερικές φορές είμαστε λιγότερο ικανοποιημένοι, μπορούμε ακόμα να είμαστε αφοσιωμένοι στη σχέση μας, αρκεί να μην παραιτηθούμε. Ένα λάθος που κάνουμε είναι να συγκρίνουμε συνεχώς τον εαυτό μας με το πόσο ευτυχισμένοι υποθέτουμε ότι είναι οι άλλοι άνθρωποι. Το ταξίδι της κάθε σχέση είναι εντελώς διαφορετικό όπως άλλωστε είμαστε και εμείς. Πτυχές της προσωπικότητας των ανθρώπων δημιουργούν πιο ομαλές ή πιο δύσκολες σχέσεις. Η συναισθηματική μας σταθερότητα, η αυτοεκτίμηση, το στυλ προσκόλλησης που έχουμε, η προσωπική μας ανάπτυξη και η προσαρμοστικότητά μας στις αλλαγές, μπορεί να είναι βοηθητικοί ή ανασταλτικοί παράγοντες για την επιβίωση μιας σχέσης. Αυτό που μπορεί να φανεί παρήγορο και βοηθητικό σε κάποιους, είναι η γνώση ότι το σκαμπανέβασμα της ικανοποίησης είναι απολύτως φυσιολογικό.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΑ ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΜΑΖΙ.