Οι απαιτήσεις του σύγχρονου δυτικού τρόπου ζωής, ωθούν τον άνθρωπο να εξαντλεί όλο το δυναμικό του στην επίτευξη στόχων ή στην επίλυση ποικιλόμορφων προβλημάτων. Μάλιστα, μία προσεκτική παρατήρηση οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, ανεξαρτήτως ηλικίας, επιβάλλονται συνεχείς αξιώσεις και απαιτήσεις από τα  περιβάλλοντα στα οποία δρούμε και αναπτυσσόμαστε, από την κοινωνία γενικότερα, αλλά και από εμάς τους ίδιους προς τον εαυτό μας, μεταβάλλοντας τη ζωή μας σε έναν ατελείωτο Μαραθώνιο αγώνα δρόμου.

Η εντατικοποίηση των ρυθμών της ζωής μας είναι σε τέτοιο βαθμό ώστε να μετατρέπεται ο μεγάλης διάρκειας και μικρότερης έντασης «Μαραθώνιος», σε ένα σύντομο «Κατοστάρι», τόσο συχνά μάλιστα, ώστε αυτό να θεωρείται μια φυσική διαδικασία εξέλιξης και δημιουργίας. Κατά τη διάρκεια, λοιπόν, της αέναης αυτής προσπάθειας, να κάνουμε περισσότερα πράγματα, πιο γρήγορα και με καλύτερα αποτελέσματα, ο νους μας, λειτουργεί με σημαντικά πιο γρήγορους ρυθμούς από το σώμα μας, από το οποίο απαιτείται να τον ακολουθήσει, συχνά ανεπιτυχώς.

Έτσι δεν έχουμε το χρόνο να κατανοήσουμε την επιρροή των εμπειριών που ζούμε στο γνωστικό και συναισθηματικό μας πεδίο. Η επιρροή αυτή επιδρά εσωτερικά πάνω μας, δημιουργώντας ανισορροπία είτε στο σώμα (διάφορα σωματικά συμπτώματα), είτε στο συναίσθημα (στρες, άγχος, αγωνία κ.α.), είτε στη σκέψη μας (δυσκολία συγκέντρωσης, μνήμη που φθίνει).